Dire straits –Down to the waterline
Συνήθως για να γράψω πέντε –έξι σειρές για κάποια μπάντα θα πρέπει να είναι βράδυ, να είμαι μόνος και να τσούζει στο στομάχι ελαφρά το οινόπνεμα. Σήμερα θα χαλάσω τη συνταγή μιας και είναι Παρασκευή και μάλιστα πολύ νωρίς για «ξίδια».
Παρασκευή απόγευμα λοιπόν και Dire straits, οι αληταράδες (με την καλή έννοια βέβαια) όπως τους αποκαλούσα στο ξεκίνημά τους.
Ξεκίνησαν ανοίγοντας συναυλίες για τους Talking Heads και σύντομα έφτασαν πολύ ψηλά στην Αγγλική ροκ σκηνή. Τι χαρακτηρίζει τη μουσική τους;
Θα έλεγα ότι ο στίχος δεν λέει πολλά πράγματα- είναι υπερβολικά λιτός, για να μην πω απλοϊκός. Κάποιοι φίλοι μου αντιτείνουν τον νεορεαλισμό και δεν το δέχονται αυτό (καλώς, δεκτές όλες οι απόψεις). Όμως σίγουρα ο τρόπος που παίζει κιθάρα ο Marc Knopfler είναι χαρακτηριστικός. Δεν έχω ακούσει πιο γλυκιά κιθάρα και σίγουρα δεν ευθύνεται για τον ήχο το όργανο! Αυτός ο τρόπος παιξίματος και οι μελαγχολικές συνθέσεις έγιναν το σήμα κατατεθέν τους.
Ξέρω ότι αυτές οι πέντε γραμμές είναι πολύ φτωχές και ελλιπείς για τη μεγάλη αυτή μπάντα αλλά δεν χρειάζεται και περισσότερο. Καλύτερα να ακούμε παρά να γράφουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου