Dire straits –Down to the waterline

Συνήθως για να γράψω πέντε –έξι σειρές για κάποια μπάντα θα πρέπει να είναι βράδυ, να είμαι μόνος και να τσούζει στο στομάχι ελαφρά το οινόπνεμα. Σήμερα θα χαλάσω τη συνταγή μιας και είναι Παρασκευή και μάλιστα πολύ νωρίς για «ξίδια».  

Παρασκευή απόγευμα  λοιπόν και Dire straits, οι αληταράδες (με την καλή έννοια βέβαια) όπως τους αποκαλούσα στο ξεκίνημά τους.

Ξεκίνησαν ανοίγοντας συναυλίες για τους Talking Heads και σύντομα έφτασαν πολύ ψηλά στην Αγγλική ροκ σκηνή. Τι χαρακτηρίζει τη μουσική τους;

Θα έλεγα ότι ο στίχος δεν λέει πολλά πράγματα- είναι υπερβολικά λιτός, για να μην πω απλοϊκός. Κάποιοι φίλοι μου αντιτείνουν τον νεορεαλισμό και δεν το δέχονται αυτό (καλώς, δεκτές όλες οι απόψεις).  Όμως σίγουρα ο τρόπος που παίζει κιθάρα ο Marc Knopfler είναι χαρακτηριστικός. Δεν έχω ακούσει πιο γλυκιά κιθάρα και σίγουρα δεν ευθύνεται για τον ήχο το όργανο! Αυτός ο τρόπος παιξίματος και οι μελαγχολικές συνθέσεις έγιναν το σήμα κατατεθέν τους.

Ξέρω ότι αυτές οι πέντε γραμμές είναι πολύ φτωχές και ελλιπείς για τη μεγάλη αυτή μπάντα αλλά δεν χρειάζεται και περισσότερο. Καλύτερα να ακούμε παρά να γράφουμε.

Ray Charles – Georgia On My Mind

Το τραγούδι δεν είναι του Ray αλλά του Gorrell (στίχοι) και Carmichael (μουσική). Παρόλα αυτά ο Ray και σ’ αυτό το κομμάτι είναι εκπληκτικός. Τώρα αν το τραγούδι μιλάει για Γυναίκα ή για την Georgia την Πολιτεία των ΗΠΑ κανείς δεν ξέρει. Πάντως ο Ray είναι από τη Georgia.

« Georgia, Georgia ειρήνη δεν βρήκα. Απλά ένα παλιό γλυκό τραγούδι σε κρατάει στο μυαλό μου»

Όπως είπε χαρακτηριστικά κάποιος μουσικόφιλος: «When i hear this song and see his face i feel really sad he isn't with us anymore i wish he was still alive»

James Brown-This is a mans world

Το παρακάτω κομμάτι υποτίθεται πως είναι ύμνος προς τη γυναίκα αλλά όπως θα προσέξετε στους στίχους κάθε άλλο παρά φεμινιστικό είναι.

Βέβαια πρέπει να αναλογιστούμε και να συνυπολογίσουμε την ανδροκρατούμενη εποχή στην οποία γράφτηκε (άραγε μήπως και τώρα τα ίδια δεν έχουμε;).

Και ο James είναι γνωστός για τη λατρεία του προς τις γυναίκες. Ίσως βέβαια για κάποιο συγκεκριμένο σημείο της ανατομίας τους (sorry) και όχι για τη γυναίκα ως προσωπικότητα.

Εξάλλου όπως λένε και οι γυναίκες, όλοι οι άντρες είναι ίδιοι. Αν τους ξύσεις από κάτω είναι ροζ (το χρώμα του γουρουνιού).

Λοιπόν:

James Brown - It ' s a man's man's man's world

Είναι ένας αντρικός κόσμος μα δεν θα ΄ταν τίποτα χωρίς μια γυναίκα.

Ο άντρας έφτιαξε αμάξια για να μας ταξιδεύουν, άντρας έφτιαξε το τρένο για να μεταφέρει βαριά φορτία, άντρας έφτιαξε τον ηλεκτρισμό για να μας βγάλει απ΄ το σκοτάδι. άντρας έφτιαξε την σφαίρα για πόλεμο όπως και ο Νώε την κιβωτό. Είναι ένας αντρικός κόσμος αλλά δεν θα ΄ταν τίποτα χωρίς μια γυναίκα.

Ο άντρας σκέφτεται τα μικρά παιδιά μας και τα κάνει ευτυχισμένα γιατί ο άντρας φτιάχνει τα παιχνίδια τους. Και αφού έφτιαξε τα πάντα ό,τι κι αν μπορούσε, έφτιαξε και τα λεφτά για ν΄ αγοράζει από άλλους άντρες. Αυτός είναι ο αντρικός κόσμος αλλά δεν θα ΄ταν τίποτα ούτε καν ένα τόσο δα πραγματάκι χωρίς μια γυναίκα .

Jason Molina – Coxcobe red

You said every road is a good road

Between the next road and your last road

Every love is your best love and every love is your last love

And every kiss is a goodbye

Αν θέλεις να ταξιδέψεις υπάρχουν πολλοί τρόποι. Πάρε τον δύσκολο αλλά ακίνδυνο. Take the road ακολουθώντας τον Molina στο ταξίδι του στο παρελθόν.

Οι στίχοι του Molina είναι έντονα βιωματικοί, μια βουτιά στο παρελθόν. Δύσκολος ο δρόμος του μιας και είναι σκοτεινός, τον φαντάζομαι βαθύ μοβ σαν το εξώφυλλο του δίσκου του “Lioness”. Αλλά και λυτρωτικός συγχρόνως γιατί δείχνει πόρτες, εξόδους. Η μουσική του καθαρή και μοναχική, απλή αλλά όχι απλοϊκή.

Αν κάπου μέσα σας αιμορραγείτε γιατί  «μια» σας πλήγωσε ή γιατί δεν «πήγατε πουθενά», αν κάθε νέα σας αγάπη είναι και η καλύτερή σας. ο Jason Molina πιθανόν να είναι το φάρμακο ή το φαρμάκι σας.