Koko Taylor - Wang Dang Doodle 
Ο φίλος μου ο Γιώτης ήταν απόλυτος, με την έλλειψη ταπεινότητας που δίνει συχνά η γνώση: Δεν μπορείς να τραγουδήσει μπλουζ αν δεν έχεις μαζέψει βαμβάκι, αν δεν έχεις ζήσει τουλάχιστον στο Δέλτα. «Μα εγώ δεν τραγουδάω μπλουζ και είμαι και από τον βορρά» τον πείραζα μιας και όλα τα έπαιρνε στα σοβαρά.
Με κοίταζε επιτιμητικά και ψάχνοντας ανάμεσα σε χιλιάδες βινύλια ψάρευε κάποιο LP της Koko Taylor. 
«Ρε συ του είπα η Koko τραγούδησε στο Σικάγο και ξέρεις τι είναι το Chicago Blues, πολύ ηλεκτρισμός!»
«Ξέρεις από πού είναι ρε»; Φώναζε σκεπάζοντας και τη φωνή της Kokο που τραγουδούσε στο πικάπ. «Από το Memphis. Και ξεκίνησε και από Gospel».
Λοιπόν ας του κάνουμε το χατίρι του φίλου μου του Γιώτη και ας ακούσουμε την Koko σε ένα κομμάτι που έγραψε για χάρη της ο Willie Dixon το «Wang Dang Doodle».

It’s a beautiful day -Hot summer day

Λοιπόν, το ζεύγος Laflamme συνήθιζε να λέει ότι είχαν μείνει από χρήματα. Δεν είχαν να φάνε και χρωστούσανε καμιά δεκαπενταριά νοίκια. Ενώ ήταν σε μαύρη απόγνωση τους ήρθε από την Ελλάδα ένα τσεκ πολλών χιλιάδων δολαρίων από τις πωλήσεις του LP “White Bird” έστω και 15 χρόνια μετά την παραγωγή του!

Η ψωροκώσταινα τους έσωσε έστω και προσωρινά.

Οι Laflamme πέρα από τα έξοχα φωνητικά και τον αξιόλογο στίχο έβαλαν στην psychedelic music το βιολί. Διαλέγω ένα εξαιρετικό κομμάτι από την πρώτη τους δουλειά, το «Hot Summer day” μπας και θυμηθεί το καλοκαίρι ότι επιτέλους πρέπει να κοπιάσει.

Dire straits –Down to the waterline

Συνήθως για να γράψω πέντε –έξι σειρές για κάποια μπάντα θα πρέπει να είναι βράδυ, να είμαι μόνος και να τσούζει στο στομάχι ελαφρά το οινόπνεμα. Σήμερα θα χαλάσω τη συνταγή μιας και είναι Παρασκευή και μάλιστα πολύ νωρίς για «ξίδια».  

Παρασκευή απόγευμα  λοιπόν και Dire straits, οι αληταράδες (με την καλή έννοια βέβαια) όπως τους αποκαλούσα στο ξεκίνημά τους.

Ξεκίνησαν ανοίγοντας συναυλίες για τους Talking Heads και σύντομα έφτασαν πολύ ψηλά στην Αγγλική ροκ σκηνή. Τι χαρακτηρίζει τη μουσική τους;

Θα έλεγα ότι ο στίχος δεν λέει πολλά πράγματα- είναι υπερβολικά λιτός, για να μην πω απλοϊκός. Κάποιοι φίλοι μου αντιτείνουν τον νεορεαλισμό και δεν το δέχονται αυτό (καλώς, δεκτές όλες οι απόψεις).  Όμως σίγουρα ο τρόπος που παίζει κιθάρα ο Marc Knopfler είναι χαρακτηριστικός. Δεν έχω ακούσει πιο γλυκιά κιθάρα και σίγουρα δεν ευθύνεται για τον ήχο το όργανο! Αυτός ο τρόπος παιξίματος και οι μελαγχολικές συνθέσεις έγιναν το σήμα κατατεθέν τους.

Ξέρω ότι αυτές οι πέντε γραμμές είναι πολύ φτωχές και ελλιπείς για τη μεγάλη αυτή μπάντα αλλά δεν χρειάζεται και περισσότερο. Καλύτερα να ακούμε παρά να γράφουμε.

Ray Charles – Georgia On My Mind

Το τραγούδι δεν είναι του Ray αλλά του Gorrell (στίχοι) και Carmichael (μουσική). Παρόλα αυτά ο Ray και σ’ αυτό το κομμάτι είναι εκπληκτικός. Τώρα αν το τραγούδι μιλάει για Γυναίκα ή για την Georgia την Πολιτεία των ΗΠΑ κανείς δεν ξέρει. Πάντως ο Ray είναι από τη Georgia.

« Georgia, Georgia ειρήνη δεν βρήκα. Απλά ένα παλιό γλυκό τραγούδι σε κρατάει στο μυαλό μου»

Όπως είπε χαρακτηριστικά κάποιος μουσικόφιλος: «When i hear this song and see his face i feel really sad he isn't with us anymore i wish he was still alive»

James Brown-This is a mans world

Το παρακάτω κομμάτι υποτίθεται πως είναι ύμνος προς τη γυναίκα αλλά όπως θα προσέξετε στους στίχους κάθε άλλο παρά φεμινιστικό είναι.

Βέβαια πρέπει να αναλογιστούμε και να συνυπολογίσουμε την ανδροκρατούμενη εποχή στην οποία γράφτηκε (άραγε μήπως και τώρα τα ίδια δεν έχουμε;).

Και ο James είναι γνωστός για τη λατρεία του προς τις γυναίκες. Ίσως βέβαια για κάποιο συγκεκριμένο σημείο της ανατομίας τους (sorry) και όχι για τη γυναίκα ως προσωπικότητα.

Εξάλλου όπως λένε και οι γυναίκες, όλοι οι άντρες είναι ίδιοι. Αν τους ξύσεις από κάτω είναι ροζ (το χρώμα του γουρουνιού).

Λοιπόν:

James Brown - It ' s a man's man's man's world

Είναι ένας αντρικός κόσμος μα δεν θα ΄ταν τίποτα χωρίς μια γυναίκα.

Ο άντρας έφτιαξε αμάξια για να μας ταξιδεύουν, άντρας έφτιαξε το τρένο για να μεταφέρει βαριά φορτία, άντρας έφτιαξε τον ηλεκτρισμό για να μας βγάλει απ΄ το σκοτάδι. άντρας έφτιαξε την σφαίρα για πόλεμο όπως και ο Νώε την κιβωτό. Είναι ένας αντρικός κόσμος αλλά δεν θα ΄ταν τίποτα χωρίς μια γυναίκα.

Ο άντρας σκέφτεται τα μικρά παιδιά μας και τα κάνει ευτυχισμένα γιατί ο άντρας φτιάχνει τα παιχνίδια τους. Και αφού έφτιαξε τα πάντα ό,τι κι αν μπορούσε, έφτιαξε και τα λεφτά για ν΄ αγοράζει από άλλους άντρες. Αυτός είναι ο αντρικός κόσμος αλλά δεν θα ΄ταν τίποτα ούτε καν ένα τόσο δα πραγματάκι χωρίς μια γυναίκα .

Jason Molina – Coxcobe red

You said every road is a good road

Between the next road and your last road

Every love is your best love and every love is your last love

And every kiss is a goodbye

Αν θέλεις να ταξιδέψεις υπάρχουν πολλοί τρόποι. Πάρε τον δύσκολο αλλά ακίνδυνο. Take the road ακολουθώντας τον Molina στο ταξίδι του στο παρελθόν.

Οι στίχοι του Molina είναι έντονα βιωματικοί, μια βουτιά στο παρελθόν. Δύσκολος ο δρόμος του μιας και είναι σκοτεινός, τον φαντάζομαι βαθύ μοβ σαν το εξώφυλλο του δίσκου του “Lioness”. Αλλά και λυτρωτικός συγχρόνως γιατί δείχνει πόρτες, εξόδους. Η μουσική του καθαρή και μοναχική, απλή αλλά όχι απλοϊκή.

Αν κάπου μέσα σας αιμορραγείτε γιατί  «μια» σας πλήγωσε ή γιατί δεν «πήγατε πουθενά», αν κάθε νέα σας αγάπη είναι και η καλύτερή σας. ο Jason Molina πιθανόν να είναι το φάρμακο ή το φαρμάκι σας.

Everything but the girl –shot me down

Everything but the girl –shot me down

Το περίεργο όνομά τους το πήραν από ένα κλαμπ για εργένηδες που αυτοδιαφημιζόταν ότι έχει τα πάντα για τους θαμώνες)  εκτός από κορίτσι.

Μου αρέσει η δισκογραφική τους πορεία από το 1982 έως το 1993 όπου ξεδιπλώνουν το ταλέντο τους κάτω από jazz/bossa επιρροές.

Μετά- αυτό το «μετά» μου τη δίνει σε πολλές μπάντες- έρχεται το “missing”. Ωραία! Αν θέλεις να χορέψεις άκου το, πάνε και σε μια ντίσκο να ξεδώσεις αλλά δεν είναι μουσική των EBTG. Για να μην αδικώ την «ασκημούλα» όπως την ονόμαζε η τότε παρέα μου, την Tracey Thorn ντε, εξακολουθεί και μετά το 93 να ντύνει υπέροχα πολλά κομμάτια τους.

Από το άλμπουμ «Love not Money” ας απολαύσουμε το shot me down

Santana - Soul Sacrifice 1969 "Woodstock”

Θα ήθελα να σταθώ σε ένα κομμάτι, σε μια σκηνική παρουσίαση που ακόμα και τώρα όταν την βλέπω και ακούω ηλεκτρίζομαι: Την παρουσία του Carlos Santana και της μπάντας του στο Woodstock με το κομμάτι Soul Sacrifice.

Πολλά έχουν πει για τις υπερβολικές χρηματικές απαιτήσεις του Carlos για να παραστεί στο φεστιβάλ και οι οποίες ικανοποιήθηκαν. Εγώ θα πω πως ό,τι και να πήρε το έβγαλε με το παραπάνω.

Ο Carlos έχει κάνει χρήση LSD για να αντέξει τη 12ωρη αναμονή για να βγει στη σκηνή (όπως ισχυρίζεται ο ίδιος σε συνέντευξή του). Παρόλα αυτά είναι πολύ- πολύ καλός.

O ντράμερ ο Michael Shrieve ήταν ο νεότερος μουσικός στο φεστιβάλ (20 χρονών). Εμφανώς «φτιαγμένος» κάνει δυο καταπληκτικά σόλα που θα μείνουν στην ιστορία (φορώντας βέβαια τη ρόμπα της θείας μου της Πόλης).

εντυπωσιακή η γυναικεία παρουσία  που στο τέλος σηκώνεται και χορεύει.

Green on Red- Sixteen ways

Τους Green on Red είχα την τύχη να τους ακούσω ζωντανά την εποχή που μεσουρανούσαν και όχι γερασμένους σε αρπαχτές. Ήταν αρχές δεκαετίας του 80 και μου έκανε τρομερή εντύπωση η «ένταση» στη φωνή του τραγουδιστή Dan Stuart, μια χροιά που ίσως κάποιους τους ενοχλήσει. Οι Green on Red είναι Power Rock. Επηρεασμένοι στην αρχή έντονα από ψυχεδέλεια του 60, ανάμειξαν στοιχεία folk όταν με τον νέο τους κιθαρίστα, τον Chuck Prophet βρήκαν την τελική τους μορφή. Ο ίδιος ο Dan Stuart φροντίζει σήμερα να τους απομυθοποιήσει λέγοντας σε συνέντευξή του: «Οι Green On Red διένυσαν μια πολύ γοητευτική ζωή. Ήταν στην πραγματικότητα δύο μπάντες, η πρώιμη punk μπάντα και η μετέπειτα «στούντιο» μπάντα. Αγαπώ όλους τους αδερφούς μου από τους «αληθινούς» Green on Red και θεωρώ ότι ίσως οι μισοί δίσκοι από αυτούς που κάναμε έχουν ένα είδος ποιότητας. Οι υπόλοιποι ήταν καθαρή τρέλα αλλά αυτό ήταν που είχε και ενδιαφέρον».

Φίλοι μουσικόφιλοι με τρελαίνει το Sixteen Ways και το αναρτώ εδώ με χαρά μιας και μοιράζομαι μαζί σας την ένταση και το πάθος.

Ηλίας Ζάικος- Slabo Day

Το slabo day είναι ο καλύτερος τρόπος για να ταξιδέψεις. Καθαρές, ξεκάθαρες νότες, υπέροχα μονότονη μελωδία που τελειώνει εκεί που εσύ θέλεις, ούτε πολύ γρήγορα ούτε πολύ αργά.

Αυτό το κομμάτι του Μεγάλου Peter Green διάλεξε για καμβά ο Ηλίας ο Ζάικος και κέντησε βάζοντας όλο του το ταλέντο.

Λέει ο Ηλίας:

Γράφω για κείνα που με κρατάν ξύπνιο τις νύχτες, είτε σκέψεις, είτε αληθινές ιστορίες, δικές μου η άλλων, χαρούμενες και λυπημένες νότες ν’ αντιμάχονται ποια θ ’αντικρύσει πρώτη το λυκαυγές…

Μάλιστα… συμπληρώνω εγώ.

Ο Ηλίας είναι πασίγνωστος στη Σαλονίκη μιας και εκεί γεννήθηκε το 1960 και εκεί δούλεψε το Blues. Μας χόρεψε καλά στο «Παραρλάμα», ναι σωστά το διαβάσατε (όσοι μπορέσατε).

Το 1996 γυρίζεται το video clip του κομματιού με την παρουσία του ίδιου του Peter Green (Ω ναι).

Deep Purple - Child In Time

Πρέπει σήμερα να είμαι προσεκτικός με το τι γράφω μιας και οι οπαδοί των Deep Purple είναι πολλοί.

Λοιπόν ο Τζων Λορντ , στα πλήκτρα και συνθέτης των περισσότερων κομματιών των Deep Purple δεν ήταν ένας οποιοσδήποτε μουσικός. Τον ακούμε- αλλά δεν τον βλέπουμε να παίζει πιάνο στο καταπληκτικό “You Really Got Me" των Kinks και άκουγε- άκουγε πολλή μουσική σε αντίθεση με αρκετούς μουσικούς της εποχής που ενδιαφέρονταν μόνο τα δικά τους κομμάτια. Φυσικά και είχε προτιμήσεις στο Blues και στην ψυχεδέλεια μιας και τα πλήκτρα είναι βασικό όργανο στις περισσότερες ψυχεδελικές μπάντες της εποχής. Έτσι ακούγοντας και θαυμάζοντας τους “it’s a beautiful day” επέλεξε το κομμάτι τους «Bombay Calling» που είναι instrumental  και χρησιμοποιώντας το σαν καμβά δημιούργησε τη δική του σύνθεση το ξακουστό και τρανό «Child in Time». Βέβαια ο Gillan αργότερα δήλωνε ότι δεν είχε ακούσει καθόλου το αυθεντικό κομμάτι αλλά εμείς αν θέλουμε τον πιστεύουμε γιατί τα λέει τα ψεματάκια του.

Ας ακούσουμε λοιπόν το child in time  που έδωσε την ευκαιρία στον Ian Gillan να ξεδιπλώσει τις φωνητικές του δυνατότητες. Όσο για τους It’s a beautiful day επιφυλάσσομαι για το μέλλον να κάνω μια παρουσίαση που να τους αξίζει.

Straycats- Rock this town

Στις αρχές του 1980 τάραξε τα νερά της μουσικής σκηνής, η προσπάθεια αναβίωσης του Rock&Roll με κύριους εκφραστές τους Straycats. Θα έλεγα ότι η μουσική τους στην πραγματικότητα είναι Rockabilly. Το Rockabilly είναι η αρχική μορφή του Rock&Roll με στοιχεία country αλλά και western και Rhythm&Blues. Απευθύνεται σε λευκό ακροατήριο καθαρά.

Κιθάρα, κοντραμπάσο, τύμπανα, απλά απέριττα και η μουσική ιδιοφυία του Setzer φτάνουν και περισσεύουν όχι για να μας καθηλώσουν αλλά για να μας χορέψουν για τα καλά. Και τους χορέψαμε τους Straycats στον N. Μαρμαρά, στην κεντρική πλατεία από το κασετόφωνο του παλιού Πεζό, πρωινό Ανάστασης και την παρέα μου την ονόμασα runaway Boys (από άλλο όμορφο κομμάτι τους).

Το Rockabilly ποτέ δεν είχε πολλούς οπαδούς στην Ελλάδα, ίσως γιατί η Ελλάδα δεν γνώρισε την αφέλεια της εποχής της τσιχλόφουσκας, μιας και μας πρόλαβαν ο νόμος περί τεντιμποϊσμού, ο φόβος για τον μπάτσο ή τον χαφιέ της γειτονιάς και ο γύψος της χούντας του 67. Δεν χάθηκε Η ΔΕΚΑΕΤΙΑ (του ’60) για την νεολαία της Ελλάδας. Ήταν ήδη χαμένη στο εμφυλιοπολεμικό κλίμα της εποχής.

Για πολλούς το Rock this town είναι το κορυφαίο R&R κομμάτι όλων των εποχών- είμαι κοντά στο να συμφωνήσω.

Allman Brothers – Statesboro Blues

Ένα καταπληκτικό κομμάτι των Allman Brothers το Statesboro Blues. Αυτό το κλασσικό κομμάτι γράφτηκε από τον  έγχρωμο  Blind Willie McTell και αναφέρεται στην ομότιτλη πόλη της Georgia των ΗΠΑ. Δύσκολο στην κατανόηση των στίχων μιλάει σε πρώτο πρόσωπο για τη σχέση ενός άνδρα και μιας γυναίκας (για τι άλλο!) την οποία αποκαλεί κάποιες στιγμές mama.

Θα έλεγα ότι πριν χρόνια πέρασα αρκετές ανούσιες ώρες  χωρίς αποτέλεσμα, προσπαθώντας να το κατανοήσω και δεν θα επανέλθω εδώ. Τέλος πάντων από τότε παίχτηκε αρκετά αλλά η εκτέλεση που ξεχωρίζει είναι από τους Allman Brothers στο Fillmore East to 71 αλλά εμένα επίσης μου αρέσει η εκτέλεση του Taj Mahall του 1968.

Λοιπόν θα παραθέσω και τις δυο εκτελέσεις, και τη μαύρη και τη λευκή για να εντοπίσουμε κάποιες  διαφορές. Εδώ σαν αστείο θα πω ότι στη μαύρη εκτέλεση η γενική ιδέα είναι: Ω ρε πού μας κατάντησαν και τι πάθαμε (σαν στίχος , ύφος και μουσική) ενώ στη λευκή :Θα γλεντήσουμε πρώτα και θα τα σπάσουμε όλα . Σίγουρα καταλαβαίνετε τι θέλω να πω!

Sleepy Sun - Marina

«Ξύπνα με στην πιο απαλή πλευρά του παραδείσου! Σε μια γη υγιούς σκέψης… Φως, πάρε με ψηλά, πέταξέ με κάτω, δυτικά του βαρύθυμου ποταμού. Πριν αυτές οι βαριές πέτρες βυθίσουν τα υψωμένα κεφάλια μας».

Ένα ταξίδι που κρατά 378 δευτερόλεπτα. Σε κατακίτρινα σταροχώραφα χωρίς αρχή, αυλακωμένα με κατάξερους στενούς δρόμους μέσα στη σκόνη. Ξύλινο κτίσμα και αποθήκη με ρημαγμένη πόρτα ορθάνοιχτη. Πουθενά σκιά και ένας κίτρινος καυτός τεμπέλης ήλιος. Αισθάνεσαι το σακάκι σου στους ώμους να βράζει και το ακούς να τρίζει σε κάθε σου κίνηση. Κάνεις εμπρός και είναι σαν πίσω. Κίτρινο, ένα λαμπρό κίτρινο.

Θα μπορούσε να είναι καλοκαιρινή Ελλάδα αλλά φυσικά είναι Δυτική Ακτή.

Woman's voice on the opening makes my heart shed a tear. I love. This.

Πολύ όμορφη η φωνή της της Rachel Fannan που εγκατέλειψε το σχήμα σχεδόν αμέσως μετά την ηχογράφηση του άλμπουμ γιατί την αγνοούσαν, όπως ισχυρίστηκε.

«I’m ashamed I let my depression over losing my outlet of self-expression get the better of me"

Τι να ακούσω τώρα

Σήμερα The Doors- LA woman

https://rockwardrobe.blogspot.gr/p/the-doors-la-woman-ray-manzarek-morrison.html